BLOG :: OCHTEND OP DE KAMPINA

17 AUGUSTUS 2017 door SAM 
Dinsdagavond merkte ik op dat er op woensdagochtend veel kans op mist zou zijn. 
Ik besloot om de volgende ochtend heerlijk vroeg (4u15) aan te zetten richting de Kampina. Een natuurgebied dat eigenlijk aansluit bij de Oisterwijkse bossen en vennen, welke ik vorig jaar reeds een paar keer bezocht. Daar kreeg ik echter te horen dat de Kampina nog veel mooier was én niet zo druk bezocht en gekend als de bossen en vennen. Met die aangekondigde mist daar nog bij moest dat wel goed komen!

Wanneer de wekker gaat, besef ik al gauw dat het nog héél vroeg is. Ik heb 4u geslapen en dat voel je toch.Ik zet aan onder een zwarte sterrenhemel, zonder enig spoor van mist of nevel. Onderweg naar de Kampina begint die echter op te komen en steeds dikker en dikker te worden.

Bij aankomst ziet het er mooi uit! Op sommige plaatsen zelfs iets té veel mist. En als ik de drone de eerste keer de lucht in stuur zie ik dan ook niets. Een witgrijs beeld. Als ik op korte afstand van de bomen vlieg, zie ik wel iéts, maar niets waar ik (of de drone camera) iets mee kan. Ik besluit de drone maar weer weg te steken en verder te wandelen. Ik ben tenslotte nog nooit in dit gebied geweest en naar wat ik op internet zag, is het toch geen klein parkje.
Na een klein uurtje ronddolen begin ik een zachte oranje gloed door de mist te zien. De zon komt boven de bomen. Ik moet snel zijn, want eens de zon de mist opwarmt, is die laatste snel verdwenen.

Een tweede maal steek ik de drone de lucht in. Ik zie al meer en begin de wereld rond me te ontdekken. Ik stuur de drone over een iets groter ven en kan van hieruit wel wat leuke dingen doen. Ik stuur hem eens boven de bomen en als afsluiter probeer ik ook eens een mooi reflectiebeeld te maken van de bomen aan het ven. Hierbij laat ik de drone op een kleine meter boven het water zweven. Even spannend, maar een foto die ik zonder drone nooit had kunnen maken.

Na het inpakken van de drone besluit ik terug richting auto te gaan. De meeste mist is nu weg, maar de kans op mooie zonneharpen is des te groter.
Onderweg naar huis moet ik nog een klein stuk bos door waar de zonneharpen me om de oren worden geslagen. Aldaar neem ik eerst de standaard “zonneharp-foto’s”, maar na enkele foto’s ben ik ook dat beu. Er moet meer perspectief bij zitten. Om dat te creëren heb ik een model nodig, maar aangezien ik volledig alleen ben gekomenen er geen ree of vos wilt poseren, ben ik op mezelf aangewezen. En om niet te overdrijven: ik ben daar niet goed in. Soit, we doen wat moet en ik neem op verschillende plaatsen ook zonneharp foto’s met mij erbij. Om er toch een beetje perspectief aan te geven.
Na een foto of 5 ben ik totaal uitgeput. Elke keer 20-30m lopen in 10s eist zijn tol en ik ben blij vlakbij de wagen te zijn. Moe, maar niet ontevreden keer ik terug huiswaart. Gelukkige mag ik in Antwerpen nog 2u in de file gaan staan én mag ik nog een late shift gaan draaien op de spoed. Dat maakt een mens ook weer gelukkig!