Soms moet je als natuurfotograaf keuzes maken. Terwijl de mist vanochtend als een dik deken over het landschap lag, stonden de kinderen eerst op de planning. De ochtendrush naar school was mijn taak gezien Sanne net de nacht af kwam en begrijpelijkerwijs in haar bed wilde. De polders riepen, en ik wist dat ik snel moest zijn voor de zon de mistbanken zou wegbranden.
Eindelijk in de polder aangekomen, was het raak. Het licht was magisch, de sfeer mystiek. Ik begon enthousiast te schieten, zoekend naar de juiste composities in de witte leegte… tot ik na tien minuten naar mijn schermpje keek. “Geen kaart aanwezig”. Vlug een kaartje erin en opnieuw beginnen dan maar!
Het hoofddoel van de ochtend was de verdwaalde kraanvogel die al enkele dagen in de regio werd gespot. Ik had het geluk hem vrij snel te spotten in de toch erg omvangrijke Polders. Het is een prachtig gezicht om zo’n statige vogel te zien, zeker zo dicht bij huis. Al vormde de omgeving een flinke uitdaging. De vogel hield behoorlijk wat afstand en op de achtergrond domineerde de industrie van de Antwerpse haven.
Het is een surrealistisch contrast: de oerkracht van een vogel die symbool staat voor wildernis, tegenover de koude, stalen kranen van de haven. Om die afstand en de soms wat drukke achtergrond te breken, heb ik geëxperimenteerd met double exposure in de nabewerking. Door texturen en bokeh over de beelden heen te leggen, kreeg de kraanvogel de dromerige, artistieke setting die hij verdient. De industrie verdwijnt zo naar de achtergrond en de focus komt te liggen op de essentie: de rust van de vogel in het vroege ochtendlicht.
Ook de reeën lieten zich nog even zien, met hun oren en gewei net boven het dauwgras uit—een fijne herinnering dat de natuur altijd haar plek opeist, zelfs in de schaduw van de haven.
