Sommige reizen blijven je altijd bij. Niet alleen om wat je hebt gezien, maar ook omdat ze een belangrijke rol speelden in je ontwikkeling als fotograaf.
De voorbije week bracht ik heel wat uren door achter mijn computer. Niet om nieuwe foto’s te bewerken, maar om een archief van bijna zestien jaar oud opnieuw te ontdekken. Alle RAW-bestanden van mijn reis naar Finland in september 2010 gingen opnieuw door Lightroom. En dat bleek veel meer dan een technische oefening.
Lightroom is in al die jaren enorm geëvolueerd. Ruisonderdrukking, masking, kleurbeheer… allemaal tools waar ik in 2010 alleen maar van kon dromen. Maar minstens even belangrijk is dat ook ík als fotograaf ben veranderd. Mijn beeldstijl is rustiger geworden. Ik zoek vandaag veel meer naar sfeer, licht en eenvoud. Daardoor voelde het alsof ik dezelfde reis opnieuw maakte, maar dan met de ogen van de fotograaf die ik vandaag ben.

Een prijs die alles veranderde

Deze reis kwam niet zomaar op mijn pad.
In 2010 won ik de landschapsfotowedstrijd van DigiFoto Pro. De hoofdprijs? Een volledig verzorgde fotografiereis naar het Boreal Wildlife Centre in Finland.
Als jonge natuurfotograaf was dat een ongelooflijke kans. Plots mocht ik naar de uitgestrekte Finse taiga, een landschap van eindeloze dennenbossen, moerassen en glasheldere meren aan de Russische grens. Een plek waar de Europese bruine beer nog echt thuis is.

Leven in een berenhut

We verbleven er bijna een week, waarvan drie dagen volledig in het teken stonden van de beren.
Elke namiddag trokken we naar een andere schuilhut. Van buitenaf leken het eenvoudige houten constructies midden in het bos, maar binnen wachtte een heel ander verhaal. Smalle banken werden onze zetels én ons bed. Camera’s stonden urenlang klaar aan de kijkgaten om geen actie te missen, moest er plots een beer opduiken.

Ik herinner me nog levendig hoe op een bepaald moment drie beren tegelijk voor de hut stonden. Op amper enkele meters afstand. Het blijft indrukwekkend om zo’n krachtig dier volledig op zijn gemak te zien rondscharrelen.
De stilte in zo’n hut is bijna tastbaar. Alleen het klikken van camera’s doorbreekt af en toe de spanning.

Een vroege ochtend bij de korhoenders

Niet alleen de beren maakten indruk. Op een frisse ochtend zaten we nog voor zonsopgang verscholen in een kleine tent om korhoenders tijdens hun balts te fotograferen. Terwijl de eerste zonnestralen de heide goud kleurden, begonnen de hanen hun indrukwekkende schouwspel.
Hun felrode wenkbrauwen lichtten op in het ochtendlicht, de witte staartveren waaierden open en overal klonk het karakteristieke geborrel waarmee ze elkaar uitdaagden.
Het was een heel ander soort fotografie dan de beren: subtieler, rustiger en volledig afhankelijk van het eerste zachte licht. Het was ook iets minder comfortabel dan een houten hut. Ik moest mezelf bijna dubbel plooien om in de tent aan mijn camera te geraken. Die stond immers kortbij de grond om vanaf een laag standpunt te kunnen fotograferen. In die tijd bestonden de uitklapbare schermpjes niet en moest je dus door een hoekzoeker kijken om je compositie te maken. Heerlijk, zeker voor een houten Klaas als ikzelf.

Opnieuw leren kijken

Tijdens het herwerken van de beelden viel me iets op. Sommige foto’s die ik destijds nauwelijks aandacht gaf, behoren vandaag tot mijn favorieten. Andere beelden die ik vroeger geweldig vond, zou ik nu waarschijnlijk nooit meer selecteren. Dat heeft weinig met techniek te maken, maar eerder over leren kijken. Je smaak evolueert. Je ontwikkelt een eigen stijl. Je leert dat een beeld niet altijd spectaculair hoeft te zijn om sterk te zijn.
En misschien is dat wel het mooiste aan fotografie: niet alleen je archief groeit, maar jij groeit mee.

Ik denk dat veel fotografen duizenden RAW-bestanden op een harde schijf hebben staan die ze al jaren niet meer bekeken hebben. Misschien is dit wel het ideale moment om daar opnieuw eens door te bladeren. Niet omdat Lightroom vandaag beter is dan vroeger — al helpt dat zeker — maar omdat jij ondertussen een andere fotograaf bent geworden.
Soms blijkt een foto zestien jaar nodig te hebben om eindelijk te worden zoals je hem altijd al voor ogen had.

Geniet hieronder van een selectie van de beelden: