.COVID-19

COVID-19 IN AZ NIKOLAAS

BLIJF IN UW KOT.
Woorden van Maggy DB die iedereen wel genoeg gehoord heeft. Beu is misschien zelfs.
Woorden die ons ervan weerhouden om eens lekker te BBQen met vrienden, een terras te doen of gewoon te gaan shoppen ‘int stad’.
Social distancing is een begrip geworden. 1,5m en niet dichter.

Het begon in China. Daarna volgden mensonterende beelden uit de ziekenhuizen van Noord-Italie en uiteindelijk vallen er in heel de wereld honderdduizenden doden. Daarvan meer dan 7000 in Belgie.

Als spoedverpleegkundige volgde ik het allemaal wel wat op, maar ook ik moet toegeven dat ik het initieel onderschat heb. Uit de nieuwsberichten leek het om een “ietwat zwaardere” griep te gaan. Tot de beelden uit Italie binnenkomen. Dan is de ver-van-mijn-bed-show plots wel erg dichtbij gekomen. 
En weten dat half België in Noord-Italie is gaan skiën…

Ons ziekenhuis reageert snel en adequaat. Alle niet-dringende zaken werden uitgesteld. Afdelingen leeggemaakt, klaar voor Corona positieve patienten. De capaciteit voor intensieve zorgen wordt meer dan verdubbeld. Onze spoeddienst wordt verbouwd tot twee aparte afdeling: Covid en niet-Covid.
Er is ook geen bezoek meer toegelaten. Het geeft een onwezenlijk, stil beeld in het ziekenhuis.
Op de afdelingen is het echter wel alle hens aan dek, zowel op Covid-afdelingen als bij de niet-Covidpatienten.

We doen ons best, maar al snel moet Belgie zich ook bij de zwaar getroffenen rekenen. En we zijn er nog niet vanaf. We zitten nog steeds allemaal ‘in ons kot’ en hopen dat we binnenkort weer eens bij die verre vriend of goede buur op bezoek mogen gaan…

Ik dank hierbij de mensen die thuisblijven en zich aan de regels houden, om andere te redden, om mijn collega’s en mezelf te vrijwaren van een overrompeling als in Italie of New York.
Hou vol en stay safe!!!

Hieronder volgt een korte fotoreportage van AZ Nikolaas in tijden van Corona.
Van aan de balie, over de spoedgevallen, het labo, naar intensieve zorgen om vervolgens via de Covid-afdeling weer naar huis te mogen. Het parcours dat menigeen uit Sint-Niklaas of omstreken heeft moeten doorspartelen.
Sommigen hebben het niet gehaald, anderen werden als helden “ontslaan” uit het ziekenhuis en staat nog een lange revalidatie te wachten.
Ik wens de families die iemand verloren veel sterkte. Degenen die aan een lange revalidatie beginnen wens ik goede moed!

Een kleine impressie van “aan het front”…