Soms vraagt natuurfotografie om offers. Zaterdagochtend was daar het perfecte voorbeeld van. Na een net iets te gezellig schoolfeest en een flink korte nacht, ging de wekker onverbiddelijk om 4u45. Met slaperige ogen, maar vol gezonde spanning, stapte ik op de fiets richting de Polders van Kruibeke. Het doel? Het magische eerste licht vangen en hopelijk wat wildlife spotten.
Bij aankomst werd ik meteen getrakteerd op de droom van iedere landschapsfotograaf: een dikke, laaghangende grondmist die als een deken over de velden lag. De polder ademde pure rust uit. Terwijl de zon langzaam de strijd aanging met de nevel, kleurde de lucht van diepblauw naar zachte tinten roze, paars en feloranje.
Wat de polders van Kruibeke zo uniek maakt, is het contrast tussen de rauwe natuur en de menselijke aanwezigheid op de achtergrond. De gigantische havenkranen die aan de horizon boven de mistbanken uittorenden, gaven het landschap een bijna surrealistische, apocalyptische sfeer. Een schril maar prachtig contrast met de eenzame ree die even later in de verte door het mistige weiland moffelde.
Kruibeke stelde niet teleur op het vlak van wildlife. Terwijl de zon als een vuurbal door de mist brak, stond de polder plots vol verrassingen. Eerst spotte ik een jonge reebok die met zijn fluwelen gewei nieuwsgierig – en perfect gecamoufleerd – tussen de boterbloemen en het hoge gras dook. Niet veel later volgde hét moment van de ochtend. Terwijl het landschap baadde in een buitenaards paars-roze licht, verscheen er een ree in het open veld. Ze bleef stokstijf staan en keek recht in de camera. De mist reikte tot haar borst, de gigantische ochtendzon hing pal boven haar hoofd. Op zo’n moment vergeet je spontaan je slaaptekort en het vroege uur; je houdt gewoon je adem in en drukt af. Toen de zon eenmaal hoger klom en de mist langzaam optrok, veranderde de sfeer naar een diepe, mysterieuze blauwe gloed – een prachtig sluitstuk van een geslaagde ontmoeting.
Geniet hieronder van een selectie van de beelden:
