Vorig jaar mocht ik de categorie “Lage Landen” winnen op de Nature Photographer of the Year competitie. Aan die overwinning hing een mooie prijs vast: een fotodriedaagse in Drenthe, georganiseerd door Nature Talks. Afgelopen week was het eindelijk zover, en wat een drie dagen waren het.
Maandag: aankomst en de eerste beelden
We kwamen rond 15u aan en werden ontvangen door het team van Nature Talks, met een dikke twintig enthousiaste amateurfotografen samen. Na een warm welkom door Lesley de Beer kregen we uitleg over het programma en konden we aan de slag. Er stond een indrukwekkend aanbod aan workshops op het programma; uiteindelijk heb ik er zeven gevolgd.
Mijn eerste sessie was de zonsondergang in het Aekingerzand. We begonnen met een paar juffers en sloten af met enkele landschapsopnames met een lange sluitertijd. Ondanks de stevige buien die we over ons heen kregen was het toch een mooie start.
‘s Avonds volgde nog een lezing van Jeffrey Jacobs, die zijn foto’s toonde van de reizen die hij begeleidt voor Nature Talks. Een fijne afsluiter van een eerste, veelbelovende dag.
Dinsdag: libellen, boomkikkers en een nacht vol verrassingen
‘s Ochtends was het vroeg uit de veren, op zoek naar de bandheidelibel. Uiteindelijk vonden we maar één exemplaar, maar gelukkig had iemand voordien ook al een bedauwde bloedrode heidelibel gevonden in het gras. Daarvan heb ik dankbaar gebruikgemaakt, met een bewust wat abstractere aanpak dan de klassieke close-up.
Meteen daarna trokken we naar een privéterrein voor boomkikkers, en daar kregen we een ware verrassing: een blauwe boomkikker. Naar verluidt bijzonder zeldzaam, en dus een absolute buitenkans om te fotograferen.
‘s Middags deed ik, in tegenstelling tot de rest van de groep die foto’s ging beoordelen, liever een dutje. Die energie had ik nodig, want ‘s avonds trok ik naar een schuilhut speciaal ingericht voor marterachtigen, en dat beloofde laat te worden.
Al vrij snel zagen we een bunzing, al liet die zich niet lang bewonderen voor hij er weer vandoor ging. Kort daarna volgde een korte show van een boommarter. Daarna werd het stil. Erg stil. Bijna drie uur lang hielden enkel een paar ratten ons gezelschap.
Het was al voorbij middernacht, en de hoop was bijna opgegeven, toen Cees plots riep: “Bosuil!” Ik dacht eerst dat hij er gewoon eentje had horen roepen, want dat was eerder op de avond ook al gebeurd. Maar nee: er zat er daadwerkelijk één op een paar meter van de hut, op een boomstronk. Prachtige fotokansen, en blijkbaar zelfs uniek: er zou nog nooit een bosuil op die plek zijn vastgelegd.
Toen de uil na een goed kwartier weer vertrok, kregen we bijna meteen bezoek van een steenmarter, die enkele eieren kwam ophalen om later te verorberen. Hij liet zich verschillende keren zien, en de saaiheid van de voorbije drie uur was in één klap vergeten. En alsof dat nog niet genoeg was: net toen we ons klaarmaakten om te vertrekken, dook de steenmarter plots weg en waggelde er een flinke das voor de hut. Een topavond, al werd het daardoor wel erg laat voor ik mijn bed zag.
Woensdag: rustig aan, en unieke onderwaterportretten
Na zo’n nacht liet ik de zonsopkomstsessie bewust links liggen en sliep ik wat langer uit. Tijd om rustig te douchen en de kamer leeg te halen.
Daarna volgde ik een workshop bij een ecoloog, die in het kader van zijn werk af en toe waterdieren mag en moet onderzoeken. Met een groot net schepte hij ze uit het water, waarna we ze in een cuvet konden bewonderen en fotograferen. Zo’n unieke kans levert schitterende ultra-macrobeelden op, zoals van het oog van een kleine snoek of een blankvoorn.
Als laatste workshop van de driedaagse trok ik nog naar de schuilhut voor vogels, maar buiten een Vlaamse gaai en wat gewone tuinvogels bleef het er behoorlijk rustig.
Drie dagen vol prachtige fotokansen, en dat terwijl ik zelfs nog enkele workshops heb laten schieten, zoals nachtfotografie. De begeleiding was uitstekend, het eten heerlijk en de locatie prachtig. Nature Talks heeft er een topeditie van gemaakt.
Volgend jaar nog maar eens proberen winnen? Hahaha, we zien wel.
