Soms heb je niet meer dan een korte stop nodig om de rauwe schoonheid van de natuur te ervaren. Terwijl Sanne en de kinderen de getijdenpoeltjes van Le Bois de Cise verkenden en tussen de glibberige rotsen speelden, greep ik mijn kans om de tijd even stil te zetten. Onder een dramatische, grijze lucht zette ik mijn statief in het zand voor een serie opnames met lange sluitertijden.
Het is een bijzonder contrast: de levendigheid van spelende kinderen tegenover de meditatieve rust van de camera. Door de sluiter secondenlang open te laten, veranderde de woelige branding in een dromerige mist die traag om de rotsen krult. De imposante witte krijtrotsen vormden het perfecte, onverwoestbare decor voor dit zwart-witte schouwspel.
Het hoogtepunt was Leon die als een kleine veroveraar boven op een rotsblok klom. Dat silhouet tegenover de immense kliffen en de jagende wolken vat de middag perfect samen.
